در این آثار انسان دیگر فقط  درجهان زندگی نمی‌کند، بلکه خودش تبدیل به معماری‌ای شده که باید در آن زندگی کند.آنها این ایده را زیر سؤال می‌برند که اصلا چیزی به‌نام خود نهایی وجود دارد؟ انسان برخلاف آچه تصور کرده‌ایم، یک موجود کامل نیست، یک فرآیند ناتمام شدن است.

گویی هیچ موجودی به تنهایی صاحب هستی خود نیست. هرموجود، بخشی از موجود دیگری را باخود حمل می‌کند. چیزی که خود را به عنوان یک وجود عرضه می‌کند اما همزمان درون خود، امكان ديگرى براى وجود داشتن را حمل من كند.در اين مجموعه، مجسمه ها وضعيت هاى روانی يك موجود واحدند. آنها خود انسان رابه شكل یک سؤال مجسمه سازى مى‌کنند.

این حجمها رانمى توان فقط به عنوان مجسمه در زمان حال ديد آنها مى توانند همچون نشانه هايى از تغييرى خوانده شوندكه هنوز به طور كامل رخ نداده است تغييرى در رابطه‌ى انسان با ماده، با تكنولوزى، با بدن وسرانجام با مفهوم (بودن).درآنها ميان مقاومت ماده وتوانايى تكنيك، شكافى ايجاد می شودكه امكانی تازه براى وجود داشتن به وجود مى آورد. اين آثار به جاى تصوير كردن آينده، به پرسشى بنيادى‌تر مى‌پردازند چه چيزى بايد تغيير كند تا آينده اى متفاوت امكان پذير شود؟ آنها آينده را پيش بينى نمى كنند، آن رابه مسئله تبديل مى‌كنند.يعنى در نهايت اگر ماده بتواند مارا وادار به تغيير تكنيك كند، اكر تكنيك بتواند تعريف ما ازماده را تغيير دهد، و اگر فرم بتواند تعريف ما از فرم را زير سؤال ببرد، آيا انسان نيز مى تواند از تعريفى كه تاكنون از (انسان بودن) ساخته است عبور كند؟